• header-4

    Spelen op school

      Meer met minder... 

  • header-1

    Grenzen verleggen

      Als leren vanzelf gaat... 

  • header-2

    Samen spelen

     Samen op avontuur... 

  • header-3

    Sociale werking

     Lekker kletsen op het schoolplein... 

Geluksmomentjes

Waarschijnlijk kent iedereen dat gevoel wel, dat je naar iets of iemand kijkt, en opeens voel je een glimlach over je gezicht kruipen en krijg je een gelukkig gevoel in je borstkas. Ik noem dit gevoel maar even geluksmomentjes. Mijn ouders zeggen vaak dat ik zulke momenten moet opschrijven, het is zonde als ik ze vergeet. Dus, bij deze een aantal van mijn geluksmomentjes:
*Terwijl ik door de klas liep en even aan mijn haar voelde, hoorde ik één van mijn leerlingen achter me zeggen: “juf, je hebt zeker een bad-hairday?” Uhmm, ja, inderdaad het zat voor geen meter. Van hem had ik deze opmerking absoluut niet verwacht, wel ontzettend opmerkzaam.

*Toen ik op het plein stond, met mijn ene been voor de andere, (het stond echt heel lekker), schiet er opeens een bal tussen mijn benen door; “gepoort” grinnikt één van mijn leerlingen. Vijf seconden laten schiet de bal er weer tussen door. “Nog een keertje juf” lacht hij opnieuw. Monster!

*Of het moment waarop twee leerlingen een kopje thee voor me halen. Eerder moest ik altijd raden wat voor smaakje het was, ik kon mij nooit de pickwick-namen bedenken, dus mijn antwoorden waren standaard fout. Maar deze keer vertelden de leerlingen dat ik vruchtenthee kreeg: geplukt in Zuid - Amerika, verscheept naar Japan waar enkele ingrediënten werden toegevoegd, fleurige aroma’s uit Italië, met een vleugje toevoeging uit de Indiaanse jungle en tot slot geproefd door de Koningin van Engeland. Aha, dit klinkt ontzettend speciaal. “Nee hoor juf, het was het tropical fruit – pickwickzakje”.

*Op het dak van de gymzalen, waar wij op uitkijken, broedt ieder jaar een scholekster. Zo ook dit jaar, er zijn twee kuikentjes. Als ze groter worden, gaan ze ook steeds meer en verder lopen . Op een dag komen schoonmakers om de buitenkant van het gebouw te reinigen. Terwijl ze met een hogedrukspuit en een lekker soppie bezig zijn, maak ik een opmerking dat ik hoop dat ze niet de vogels verjagen. Hierop krijgt ik een hele rare reactie van één van de leerlingen. Dan vraag ik aan hem of hij wel weet wat voor vogels het zijn. Nou nee, dus ik stuur hem naar de computer om te gaan zoeken op weidevogels. Even later komt hij bij me: “Juf, ik snap wel waarom het schooleksters zijn!”

* Een aantal dagen nadat we hebben uitgevonden dat er scholeksters op het dak leven en ik hen verteld heb dat we goed op deze vogels moeten passen want ze zijn zeldzaam, zijn de kleintjes een verdieping lager gefladderd. Nu zitten ze precies onder ons raam. Ze worden steeds groter en schreeuwen steeds harder om eten. Tijdens een toets zegt een jongen: “het mogen dan zeldzame vogels zijn, ze maken ook een zeldzaam irritant geluid!” Gelukkig zijn de ukkies twee dagen later helemaal naar beneden gesprongen en gaan ze met de ouders lekker het land in; kunnen ze daar verder schreeuwen.

En tot slot, krijg ik een geluksgevoel als ik met de klas levend stratego speel. Lekker buiten in het gras en de bosjes. Als ik dan terug loop naar school en ik zie al die dikke vette modderspetters op hun kleren, witte schoenen die absoluut niet meer wit zijn en vermoeide, rode wangen. Dan weet ik niet of alle ouders ook zo’n gelukkig gevoel krijgen, maar ach zoals mijn leerlingen dan zeggen: “juf, we hebben thuis wel een wasmachine hoor, volgende week weer?”

Bron: Tekst Mienke

Heeft onze filosofie uw fantasie geprikkeld? Wilt u meer weten over de mogelijkheden van Kindnatuurlijk spelen? We gaan graag vrijblijvend met u om tafel om ons verhaal toe te spitsen op uw specifieke vragen, eisen en situatie.

Neem contact op