• header-4

    Spelen op school

      Meer met minder... 

  • header-1

    Grenzen verleggen

      Als leren vanzelf gaat... 

  • header-2

    Samen spelen

     Samen op avontuur... 

  • header-3

    Sociale werking

     Lekker kletsen op het schoolplein... 

Experimentele boten

Het was een mooie, volle wind – dag. Een mooie dag om de ‘experimentele boten’ uit te proberen. Die boten, die stonden al een hele tijd in de klas; achterop de kast, onder de computertafels en in de vensterbank. Plekken waar boten niet horen. En al helemaal niet boten die gemaakt zijn van piepschuim, lege pakken melk, frisdrankflesjes, lege doppen, hout, kurken en nog meer eigen verzameld kosteloos materiaal. Voordat deze boten achterop de kast, onder de computertafels en in de vensterbank belandden, is er al een heel proces aan vooraf gegaan.
De opdracht was als volgt: na het opdoen van inspiratie, kijken naar voorbeelden zoals een roeiboot, zeilboot, vlot en cruiseschip, moest er een schets gemaakt worden van jouw boot. Dit mocht in tweetallen. De boot moest in ieder geval twee houten blokjes en 10 knikkers kunnen dragen en natuurlijk kunnen drijven. Dus voorin de klas stond een bak met water, waar na enige constructietijd de eerste boten te water werden gelaten. Er is hard gewerkt; bedacht, uitgevoerd, getest en aangepast en opnieuw getest. Helaas is het, tot deze mooie, volle wind – dag, hier bij gebleven. Want zoals elke leerkracht weet, schieten dingen erbij in, is er ‘de’ werkdruk en zijn er Cito’s of andere opdrachten die ook gemaakt moeten worden, ondanks al onze mooie idealen en visies. We zaten in de klas, de kinderen druk aan het werk, ik naar buiten kijkend. Luisterend naar de harde wind die op ons raam blaast, waardoor je de wind hoort huilen in het lokaal. Het leek mij opeens een fantastisch plan om de boten buiten te testen. Vlakbij de school ligt een soort vijvertje, waar je omheen kan lopen. Dus na instructies, ‘blijf bij elkaar, geen gekke dingen en veiligheid staat voorop’, gingen we vol verwachting naar buiten. Aangekomen bij de vijver, was er één leerlinge die, huppekee, haar boot in het water gooide. Door een flinke windvlaag vloog haar bootje over het water naar de overkant, waar ze al lachend achteraan draafde. Toen de eerste boot de overtocht overleefde, werden alle zeilen gehesen, de vijver leek net Sail Amsterdam. Als blije kapiteins renden de kinderen heen en weer om de boten opnieuw te water te laten en er begon zelfs een ware botenrace. Na enige tijd was het tijd om mijn kapiteins en botenbouwers weer te verzamelen. Net toen ik trots naar de rij keek met al die glunderende koppies met natte boten onder de arm, en opgelucht adem durfde te halen, hoorde ik een mega plons! Ik had een beetje te vroeg gejuicht. Twee jongens die nog de boot uit het water wilden halen, elkaar vast houdend en met goede wil, maar ergens ging het mis en kreeg de ene een duw in plaats van een stevige hand. Geschrokken keken ze me aan, de ene nat tot aan zijn middel en de ander met de druipende boot er naast. Met moeite heb ik mijn lachen ingehouden. Herinneringen van mezelf wanneer ik weer eens in de sloot was gevallen, vlogen door mijn hoofd. Boten te water laten in januari, dat gaat, maar er zelf achteraan springen? Dus hup, de leerlingen in de rij, meneer drenkeling op de fiets gezet en moeder gebeld zodat de douche aan stond. Iedereen weer een ervaring rijker. Ik had het kunnen weten, met deze juf geen avontuur zonder spetterend einde. Alleen was dit ‘spetterende’ wel erg letterlijk.

Bron: Tekst Mienke

Heeft onze filosofie uw fantasie geprikkeld? Wilt u meer weten over de mogelijkheden van Kindnatuurlijk spelen? We gaan graag vrijblijvend met u om tafel om ons verhaal toe te spitsen op uw specifieke vragen, eisen en situatie.

Neem contact op