• header-4

    Spelen op school

      Meer met minder... 

  • header-1

    Grenzen verleggen

      Als leren vanzelf gaat... 

  • header-2

    Samen spelen

     Samen op avontuur... 

  • header-3

    Sociale werking

     Lekker kletsen op het schoolplein... 

Als een koning

Mijn herinneringen aan sportdagen van de tijd dat ik zelf op de basisschool zat, zijn vooral de enorme wilskracht die ik had wat beloond werd meestal winnen en met knallende hoofdpijn, misselijkheid en migraine. Natuurlijk weet ik heel goed waar dat van kwam. Ik was klein en snel, ik zat niet zoals de meeste van mijn groepsgenootjes op schaatsen of voetbal maar wilde vooral niet onder doen voor de anderen. Ook heb ik er een hekel aan om iets NIET te kunnen dus dan ga ik door totdat ik het wel kan.
Voordat Koningsdag groots gevierd wordt in Nederland, zijn er tegenwoordig de Koningsspelen op de basisscholen. Dit jaar was dat een soort sportdag. De groep die ik les geef is best wel groot, 31 leerlingen waarvan twintig jongens. Heerlijk vind ik die energie, de beweging en de dynamiek in de groep. Dit was natuurlijk goed te zien tijdens de Koningsspelen. Als eerste had de groep al een weddenschap met de leerkrachten gesloten dat ze de Hupsakee, het liedje behorend bij de Koningsspelen 2016, met de hele groep konden dansen. Dus bij de start van de Koningsspelen heeft deze groep de Hupsakee gedanst voor alle andere groepen en de ouders. Natuurlijk moest ik ook meedoen, dus ik deed maar zo goed mogelijk alle bewegingen van de kinderen na, want geoefend had ik natuurlijk weer eens niet. Het zag er vast hilarisch uit, want ik danste waarschijnlijk alle bewegingen een tel te laat. Bij deze groep kan ik als leerkracht gewoon niet aan de kant staan en toekijken. Nee, ook de eerste wedstrijdjes tegen juf werden al snel gepland! Daar ging ik de atletiekbaan over, springend over horden en sprintend tegen een aantal jongens. Als je denkt dat als je ouder wordt, je fanatisme wel wat afneemt, nou bij mij niet. Ik merkte al gauw dat ik hetzelfde gevoel kreeg als vroeger tijdens mijn eigen sportdagen. Het laatste onderdeel waar de kinderen aan mee zouden doen was de sprint van 100m. Enkele ouders stonden al langs de kant. De sprint tegen juf geregeld. Daar stond ik dan, aan het begin van de baan. Opeens leek die afstand ontzettend lang, naast mij stonden drie voetballertjes, bloedjefanatiek. Na het startschot zette ik het op het lopen, herinneringen vlogen door mijn hoofd, toen verbaasde ik iedereen met mijn snelheid en leken mijn benen bijna onder mijn lijf vandaan te vliegen. Ook dit keer, ik was nog niks veranderd. Het viel helemaal niet tegen, al zeg ik het zelf. Nu kunnen deze fantastische kinderen me in ieder geval niet meer plagen als ze zeggen dat ik er toch niks van bak! (Want juffen zijn natuurlijk altijd sloom en kunnen bijvoorbeeld echt niet voetballen ;) ) Veranderd was ik dus nog steeds niet en die migraine droeg ik maar als een Koning.

Bron: Tekst Mienke

Heeft onze filosofie uw fantasie geprikkeld? Wilt u meer weten over de mogelijkheden van Kindnatuurlijk spelen? We gaan graag vrijblijvend met u om tafel om ons verhaal toe te spitsen op uw specifieke vragen, eisen en situatie.

Neem contact op